ماتیچ نمیخواهد سرمربی باشد!
۳ ثانیه- شهریار افشارها؛ چند ماه پیش خبر انتصاب وسلین ماتیچ، مربی نام آشنای صربستانی به عنوان سرمربی تیم ملی جوانان هرچند در فاصلهی کوتاهی از شروع رقابتهای این تیم اتفاق افتاد؛ اما جامعه بسکتبال را به نتیجهگیری این تیم امیدوار کرد. به فاصلهی کوتاهی بعد از این انتصاب و با شروع جنگ ۴۰ روزه، ماتیچ ایران را ترک کرد و سرنوشت تیم ملی جوانان به هالهای از ابهام فرو رفت.
با برنامهریزی مجدد رقابتهای جوانان غرب آسیا و عدم حضور ماتیچ، علی توفیق به عنوان سرمربی هدایت این تیم را در این تورنمنت به عهده گرفت و با ۴ پیروزی و یک شکست، عنوان نایب قهرمانی غرب آسیا را کسب کرد تا تیم خود را آمادهی حضور در کاپ آسیا زیر ۱۸ سال کند.
طبق روایت رسمی فدراسیون بسکتبال، کمیته فنی پس از اتمام رقابتهای غرب آسیا با توجه به نامشخص بودن تکلیف قرارداد وسلین ماتیچ، خواستار بازگشت این مربی و سپردن مسئولیت هدایت تیم ملی جوانان به او شد. با بازگشت ماتیچ، توفیق کنار گذاشته شد و تغییرات پر تعدادی در کادر فنی و بازیکنان این تیم اتفاق افتاد که مسئولیت این تغییرات عمدتا به عهده «کمیته فنی» گذاشته شد.
رسیدن ماتیچ در بازهی زمانی کوتاه تا شروع مسابقات به قدر کافی نگران کننده بود تا اینکه کمک مربی و بدنساز تیم هم در فاصلهی چند هفته تا شروع مسابقات تغییر کردند و این سؤال بوجود آمد که اگر این تصمیمات توسط کمیته فنی اتخاذ شده چرا انقدر دیر؟
ذهن ما درگیر این پرسشها و پرسشهای دیگر در خصوص تغییرات در ترکیب تیم بود که در آستانهی شروع مسابقات خبری غیر منتظره همه را غافلگیر کرد: ماتیچ نمیخواهد سرمربی باشد!
مربیای که با سر و صدا قرارداد بست و با سر و صدا آمد تا بسکتبال پایه را متحول کند حالا علاوه بر اینکه به مربی پروازی و کوتاه مدت تبدیل شده، حتی کنار خط ایستادن برای تیم ملی ما را کسرشان خود میداند.
مشخص نیست قرارداد ماتیچ به چه صورتی و توسط چه کسانی تنظیم شده که به او اجازه میدهد شبِ شروع مسابقات چنین شوکی به تیم ملی وارد کند و البته مشخص نیست کمیته فنی که همه تصمیمات به آنها نسبت داده میشود در خصوص این فاجعه مسئولیت را میپذیرد یا نه.
روابط عمومی فدراسیون هم که همچون تمام موارد مشابه قبلی هیچ واکنشی به مهمترین اتفاقات بسکتبال ندارد. نشست مطبوعاتی قبل از مسابقات پیشکش؛ حتی لیست رسمی بازیکنان و کادر فنی تا ظهر روز قبل از مسابقات منتشر نشد تا بر این حواشی و ابهام بیفزاید.
در حالی که رسانههای بسکتبال سعی کردند با حمایت یا حداقل سکوت در مورد مشکلات و حواشی در ماههای منتهی به مسابقات، به تمرکز بازیکنان جوان کمک کنند بعید است عاملی بزرگتر از نامشخص بودن نفر اول تیم در هنگام اعزام در برهم زدن تمرکز بازیکنان پیدا شود.
فارغ از هر نتیجهای که تیم زیر ۱۸ سال در این مسابقات کسب کند، رفتار غیر حرفهای ماتیچ و زمینهسازی برای این رفتار توسط فدراسیون بسکتبال نقطهی تاریک و پاک نشدنی در تاریخ تیمهای ملی خواهد بود.