---

۳ ثانیه_ شهریار افشارها؛ لیگ برتر بسکتبال امسال در سایه‌ی وضعیت اقتصادی کشور، کاهش شدید ارزش پول ملی و همزمان تورم و افزایش هزینه‌های تیم داری چهره‌ای جدید به خود گرفته است. افت کیفیت بازیکنان خارجی حاضر در لیگ برتر از موضوعاتی است که در همین چند هفته‌ی ابتدایی کاملا محسوس بوده و نگرانی‌ها را نسبت به آینده لیگ افزایش داده است.
 
در شرایطی که در سال‌های گذشته بازیکنان با کیفیت خارجی در پست‌های مختلف به عنوان عصای دست مربیان و عامل افزایش جذابیت مسابقات برای تماشاگران جذب تیم‌ها می‌شدند، امروز بازیکنان خارجی متوسط یا بعضا ضعیف صرفا برای پر کردن جای خالی ترکیب استخدام می‌شوند. لیگ برتر بسکتبال ایران که در دهه‌ی گذشته با بازیکنان سطح بالای خارجی و ستاره‌های داخلی، تیم‌های متعددی در سطح قهرمانی آسیا را در خود دیده بود، امروز و تحت تاثیر شرایط اقتصادی کشور روزهای خوبی را تجربه نمی‌کند.
 
در چهار هفته‌ی ابتدایی لیگ برتر در مجموع ۱۰ بازیکن خارجی به پنج تیم لیگ برتری پیوسته‌اند و برخی تیم‌ها از جمله استقلال مدعی قهرمانی لیگ هنوز از سهمیه‌های خارجی خود استفاده نکرده اند. بررسی‌های میدانی و رجوع به سال‌های گذشته نشان می‌دهد که عدد قرارداد بازیکنان خارجی که زمانی ۲۵ تا ۵۰ هزار دلار بصورت ماهیانه بود، امروز به طور میانگین به زیر ۱۰هزار دلار رسیده و این کاهش پرداختی اثر خود را بصورت کاملا عریان در کیفیت آنچه از بازیکنان خارجی در درون زمین می‌بینیم به نمایش گذاشته است.
 
از طرفی افزایش دستمزد بازیکنان داخلی در سال‌های اخیر و البته سایر هزینه‌های تیم داری (هزینه‌های سفر، اقامت و …) مدیران تیم‌ها را به نقطه‌ای رسانده که به جای پرداخت هزینه‌های سنگین به ستاره‌های داخلی یا بازیکنان خارجی سطح بالا، صرفا ترکیب تیم خود را با بازیکنان متوسط خارجی پر می‌کنند.
 
این موضوع خصوصا در موقعیت «سنتر» و برای بازیکنان بلند قامت بیشتر احساس می‌شود. جایی که به دلیل محدودتر بودن گزینه‌های داخلی و بالاتر بودن رقم درخواستی آن‌ها، تیم‌ها بیشتر به سراغ بازیکنان خارجی رفته اند. از آنجایی که در عرصه‌ی بین المللی هم بازیکنان بلند قامت از دستمزد بالاتری نسبت به بازیکنان پیرامونی هم سطح برخوردارند، مدیران داخلی با جیب‌های خالی در آن بازار هم گزینه‌های مناسبی برای خرید پیدا نکردند.
 
افزایش سهمیه‌ی بازیکنان خارجی از ۲ به ۳ شاید یکی دیگر از عوامل موثر در این کاهش کیفیت باشد. در حالی که انتظار می‌رفت با این تغییر تیم‌ها ظرفیت اضافه کردن بازیکنان با کیفیت بالاتر به لیگ را داشته باشند؛ تحت تاثیر شرایط، همان مبالغ قبلی (یا حتی کمتر) به جای هزینه شدن برای جذب ۲ بازیکن، باید بین سه بازیکن تقسیم شود.
 
البته نداشتن دقت و تخصص لازم در انتخاب بازیکنان خارجی هم در این افت کیفیت بی‌تاثیر نبوده است. با توجه به تمام محدودیت‌های اشاره شده، بارها تجربه کردیم که در تیم‌های داخلی و یا سایر تیم‌های آسیایی بازیکنانی با کیفیت قابل قبول با ارقامی مناسب جذب شده اند.

هرچند پیدا کردن و راضی کردن گزینه‌های اینچنینی برای بازی در ایران کار دشواری است؛ اما با به کارگیری افراد متخصص در مذاکره و انتخاب می‌توان تا حدی از این مسیر رو به سقوط فاصله گرفت.