«من خیلی دیر بازیکن بسکتبال شدم، وقتی هم که از حدود ۱۹ سالگی شروع کردم، پشتکار زیادی داشتم و چند ماه بعد به تیم ملی جوانان با سرمربیگری فرانک طیاری دعوت شدم. زمانی هم که بازیکن بودم، همزمان داوری می‌کردم.»

«یک دوره مسابقات دسته یک تهران بود و من هم در این مسابقات بازی می‌کردم. خانم باقری مسئول داوری تهران گفت که در جلسه مطرح کردیم، ایرادی ندارد، بیا همزمان قضاوت کن. آن زمان هم داوران خیلی کمتر از حالا بودند. قرار شد من در گروه الف داوری و در گروه ب بازی کنم. بازی خودمان که تمام می‌شد، به سمت رختکن می‌دویدم، لباس داوری می‌پوشیدم و قضاوت می‌کردم. یادم نیست چطور شد که در اواسط مسابقات حتی در گروه خودمان هم قضاوت کردم.»

«حدود سال‌های ۷۴ و ۷۵ یادم است که به داوران فقط رنگ لباس را می‌گفتند. همه باید طوسی می‌پوشیدند و دیگر فرقی نداشت که چه لباسی باشد. یکی لباس با طرح میکی ماوس می‌پوشید و یکی راه راه.»
«آن زمان قوانین دهان به دهان منتقل می‌شد. هر کسی از پیشکسوتان خود درباره قوانین داوری شنیده بود. زمانی که مدرک درجه ۳ داوری گرفتم، کتاب نبود و مدرس به صورت شفاهی توضیح می‌داد. ما یادداشت می‌کردیم و بعد امتحان می‌دادیم، البته همان پیشکسوتان هم قوانین را خوب می‌دانستند و دقیقا نمی‌دانم که خودشان چطور یاد گرفته بودند.»

«تا قبل از سال ۲۰۱۷، سهمیه بندی برای داوران بین المللی وجود نداشت. کلاس می‌گذاشتند و کسانی که قبول می‌شدند، به عنوان داور بین المللی شناخته می‌شدند. فیبا از سال ۲۰۱۷ براساس رنکینگ فدراسیون‌ها و شرایط داوری آنها، سهمیه بین المللی به همه فدراسیون‌های دنیا داد. اولین دوره، خانم کرم زاده نایب رئیس فدارسیون با توجه به اینکه اطلاعات کمتری وجود داشت، اعتاکید داشت که بقیه داوران در لیست بین المللی هستند و به همین دلیل نام فهیمه علیمرادی را به فیبا اعلام کرد، در حالی که همانجا بقیه داوران از لیست بین المللی خارج شدند و همین یک داور زن باقی ماند. من هم به عنوان ناظر بین المللی در آن دوره معرفی شدم.»

«تا جایی که می‌دانم به داوران زن از دو روز قبل درباره تست آمادگی جسمانی گفته بودند، در حالی که این تست نیاز به تمرین دارد و حداقل باید ریتم آن را تمرین کنید. فرصت آنها برای تمرین کم بود.»